Sanne hoorde achter een open vergaderdeur waarom ze het klantproject waarvoor ze maanden had gewerkt niet kreeg. De volgende ochtend vroeg ze haar manager om concrete voorbeelden.
Dit verhaal is gebaseerd op een echte lezersinzending. Namen en herkenbare details zijn aangepast.
Ik was al onderweg naar huis toen ik bedacht dat mijn laptop nog maar twaalf procent batterij had. Met mijn jas aan en tas over mijn schouder liep ik terug naar de kast waar de opladers lagen. De deur van vergaderruimte B stond op een kier.
\”Sanne is ook wel gevoelig voor feedback,\” hoorde ik mijn manager zeggen.
Iemand lachte kort. Een collega zei dat ik inhoudelijk sterk was, maar veel begeleiding kostte. Mijn manager antwoordde dat hij me daarom voorlopig niet op het nieuwe klanttraject wilde zetten. Dat was het project waarvoor ik de pitch had voorbereid, de planning had uitgewerkt en twee avonden extra had gewerkt. Een week eerder had hij nog gezegd dat ik goed in positie lag.
Ik pakte mijn oplader en liep naar het toilet. Daar schreef ik in mijn telefoon op wat ik precies had gehoord. Ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat ik het gesprek anders de hele avond zou aanvullen met zinnen die misschien nooit waren gezegd.
Van het label gevoelig naar concrete voorbeelden
De volgende ochtend vroeg ik mijn manager om een gesprek. Hij schrok toen ik vertelde dat ik langs de open deur was gelopen en mijn naam had gehoord.
\”Ik wil weten waarom ik niet op dat klanttraject kom,\” zei ik. \”Als er iets in mijn werk moet veranderen, wil ik daar concrete voorbeelden van.\”
Hij begon over mijn toon en zei dat klanten rust nodig hadden. Ik vroeg wanneer hij had gezien dat mijn reactie een probleem was. Toen noemde hij twee momenten: een call waarin ik een collega kort had afgekapt en een mail die volgens hem defensief las. Eén voorbeeld herkende ik meteen. Bij het andere wilde ik de mail terugzien.
Daarna vroeg ik wat hij van mij moest zien om alsnog een rol in het project te krijgen. Het hele traject gaf hij me niet. Bij de tweede klantsessie mocht ik wel een deel van de presentatie doen en na afloop zouden we mijn rol opnieuw bespreken.
Ik vond dat minder dan waarop ik had gerekend. Toch was het beter dan het besluit dat al over mij was genomen terwijl ik niet in de kamer zat. Bovendien wist ik nu welk gedrag mijn manager bedoelde en kon ik daar iets van vinden, in plaats van mezelf te moeten verdedigen tegen het woord gevoelig.
Na die tweede sessie kreeg ik een groter deel van het vervolgproject.
Zelf in het gesprek blijven
Sinds die middag wacht ik minder vaak tot iemand vanzelf ziet wat ik kan. Ik vraag na een belangrijk overleg wat goed ging, wat beter kan en welke projecten eraan komen. Dat ene gesprek achter de deur had mijn reputatie bijna voor mij bepaald. Nu zorg ik dat ik zelf in het gesprek zit.
De naam is gefingeerd. De identiteit van de inzender is bekend bij de redactie. Werkgever, klant en herkenbare omstandigheden zijn aangepast.
