Ik was vijftien en al weken verliefd op een jongen uit mijn klas. Hij heette Daan en ik deed ontzettend mijn best om ervoor te zorgen dat hij dat niet merkte. Dat lukte trouwens totaal niet.
Dit verhaal is gebaseerd op een echte lezersinzending. Namen en herkenbare details zijn aangepast.
Als hij in de gang liep, begon ik harder te praten. Tijdens de les probeerde ik toevallig bij hem in de buurt te zitten. Als hij ‘hoi’ zei, zei ik ‘hoi’ terug en kreeg ik meteen een rood hoofd. Veel verder dan dat kwamen we niet.
Hij liep recht op me af
Op het laatste schoolfeest van het jaar stond ik met twee vriendinnen aan de zijkant van de gymzaal. Er hingen gekleurde lampen en de muziek stond zo hard dat we tegen elkaar moesten schreeuwen. Ik had die middag lang nagedacht over mijn kleding en uiteindelijk een spijkerbroek aangetrokken met een leuk glittertopje.
Halverwege de avond zag ik Daan mijn kant op kijken. Daarna liep hij mijn kant op. Hij kwam vlak voor me staan en vroeg: ‘Wil je verkering?’ We hadden nooit meer dan ‘hoi’ tegen elkaar gezegd. Toch floepte er meteen een ‘ja’ uit. Alleen was ik niet de enige die ja zei. Op het moment dat ik ja zei, hoorde ik net iets achter me ook iemand ja zeggen.
Hij keek langs me heen
Wat bleek, Daan keek helemaal niet naar mij. Hij keek naar Laura, die schuin achter me stond. Zij had dus ook ja gezegd, alleen was haar antwoord wél bedoeld als antwoord op zijn vraag.
Een paar seconden lang zei niemand iets. Ik voelde mijn gezicht rood worden en wist zeker dat iedereen in de gymzaal naar mij keek. Dat was waarschijnlijk niet zo, want de muziek stond hard. Helaas hadden mijn vriendinnen en Daan het wel door.
Ik zei iets als: ‘O, ik dacht dat je vroeg of ik ook iets wilde drinken.’ Geen idee waarom ik dat zei. Ik wilde, denk ik, op dat moment gewoon niet erkennen wat er daadwerkelijk was gebeurd.
Daan zei: ‘O’ en mijn vriendinnen deden alsof ze heel druk waren met elkaar. Ik ben naar de wc gelopen en heb daar zeker tien minuten gewacht, in de hoop dat iedereen het tegen die tijd vergeten zou zijn.
De rest van het schooljaar
Vanaf de maandag erna deed ik heel erg mijn best om Daan en Laura zo veel mogelijk te ontlopen. Daar werd ik heel bedreven in. Als hij in de kantine zat, ging ik ergens anders zitten. Als hij tijdens de les iets zei, keek ik heel geconcentreerd in mijn boek. Ik werd er opvallend goed in om iemand te negeren, terwijl ik stiekem precies wist waar hij was. Het hielp ook dat we een aantal weken na het schoolfeest zomervakantie hadden.
Mijn vriendinnen mochten het er eerst absoluut niet over hebben. Maar inmiddels is het een beetje een soort running gag geworden. Elke keer als ik een nieuwe vriend had vroegen mijn vriendinnen of hij dat ook wist, haha. Maar toch, elke keer als ik aan dat moment terugdenk, krijg ik het warm en kan ik wel door de grond zakken…
Jaren later kwam ik hem weer tegen
Een paar jaar geleden kwam ik Daan toevallig tegen op een verjaardag van een studievriend. Hij herkende me volgens mij niet en daar heb ik het ook lekker bij gelaten.
En Jij?
Welke kleine blunder uit je schooltijd weet jij nog precies?
Om privacyredenen zijn namen en herkenbare details aangepast.
Zie je iets dat niet klopt of later is veranderd? Laat het de redactie weten.
