Je had jarenlang een warme band, tot je vertelde dat je weggaat. Van actieve uitsluiting tot projecten afpakken: twee vrouwen over de pijnlijke realiteit van je baan opzeggen.
Dit verhaal is gebaseerd op echte lezersinzendingen. Namen en herkenbare details zijn aangepast.
Je hebt een nieuwe baan gevonden en de champagne staat koud. Het enige wat je nog moet doen, is je ontslag indienen. Meestal een formaliteit waarbij je hoort hoe jammer ze het vinden. Maar wat als dat gesprek totaal ontspoort? Wat als je manager begint te schreeuwen, je projecten afpakt of je plotseling behandelt als de staatsvijand?
Een arbeidscontract zeg je zo op, maar een jarenlang opgebouwde relatie met je leidinggevende blijkt na een opzegging soms een mijnenveld. Twee vrouwen delen hun bizarre ervaringen – en hoe een warme band in één klap ijskoud werd.
Fleur (33): ‘In één klap waren al mijn kansen weg en werd ik van projecten gehaald’
Fleur (33) weet hoe snel zo’n gesprek kan omslaan. Van de warme band die ze dacht te hebben met haar leidinggevende, bleef op dat moment namelijk even bijzonder weinig over.
“Ze begon tegen me te schreeuwen. Ze zei dat alle kansen die ik van haar had gekregen vanaf dat moment weg waren, dat ze me nooit een referentie zou geven en dat ze me per direct van al mijn projecten zou halen. Ik kan je zeggen: dat kwam echt als een enorme schok binnen. Ik had er bij mijn nieuwe werkgever juist op aangedrongen dat ik pas drie maanden later zou beginnen, zodat ik mijn projecten netjes kon afronden en aan collega’s kon overdragen.”
Bij Ester (37) ging het eerste gesprek minder explosief. Zij had juist al maanden geprobeerd te voorkomen dat haar vertrek uit de lucht zou komen vallen. De band met haar leidinggevende was goed, ook buiten het werk, en ergens voelde ze al dat hij een vertrek lastig zou kunnen vinden.
“Ik wilde eigenlijk koste wat kost voorkomen dat ik hem ineens zou overvallen met de mededeling dat ik wegging. Vanaf het moment dat ik voor mezelf had besloten dat ik een andere baan wilde zoeken, ben ik hem tijdens onze gesprekken daarin gaan meenemen. Ik vertelde dat ik uitdaging miste en tegen de grenzen van de organisatie aanliep.”
Toen ze uiteindelijk echt een nieuwe baan had, verliep het gesprek nog enigszins normaal. Alleen bleek al snel dat daarmee de kous niet af was.
De zomerborrel-boycot: ‘Hij liep weg als ik erbij kwam staan’
“Vanaf het moment dat ik had verteld dat ik wegging, was er eigenlijk bijna geen contact meer. Hij negeerde me volledig. Eerst dacht ik nog dat het toeval was. Dat hij het druk had of dat ik er misschien te veel achter zocht.”
Tijdens het zomerfeest werd het lastiger om dat nog vol te houden.
“Als ik bij een groepje collega’s kwam staan waar hij al bij stond, liep hij weg. Hij wilde niet met mij en ons team op de groepsfoto en toen ik aan het einde van de avond wegging, keurde hij me geen blik waardig. Terwijl we de twee jaar daarvoor na dit soort avonden altijd samen naar huis fietsten, omdat we een groot deel dezelfde route hadden.”
Daarmee werd voor Ester ook iets anders pijnlijk duidelijk. Je kunt zelf heel rationeel denken: ik vertrek naar een andere werkgever, verder verandert er toch niet zoveel? Alleen hoeft degene tegenover je dat blijkbaar helemaal niet zo te beleven.
“Ik kan je vertellen dat ik me in die periode echt eenzaam heb gevoeld. Je gaat natuurlijk weg en je weet dat dingen daardoor veranderen, maar ik had nooit verwacht dat iemand met wie ik zo goed was ineens zou doen alsof ik er niet meer was. Ik ben daar uiteindelijk echt niet met een fijn gevoel weggegaan.”
En dan moest haar afscheidsborrel nog komen.
Ester (37): ‘Mijn manager weigerde op de groepsfoto te gaan’
Ondanks alles wilde Ester het netjes afsluiten. Op haar laatste werkdag belde ze haar leidinggevende om hem te bedanken voor de afgelopen jaren.
“Ik weet nog steeds niet precies hoe, maar dat gesprek eindigde in een woordenwisseling. En toen zei hij dat hij niet naar mijn afscheidsborrel zou komen. Hij bepaalde zelf wel waar hij zijn vrije tijd aan besteedde en dat was zéker niet aan mijn afscheidsborrel. Daar stond ik echt van te kijken. Dan heb je jarenlang zo intensief samengewerkt en eindigt het op deze manier.”
Bij Fleur kreeg het verhaal gelukkig nog een andere draai. Haar leidinggevende kwam uiteindelijk wél naar haar afscheidsborrel en hield daar zelfs een warme en lieve speech. Een paar jaar later gaf Fleur haar opnieuw als referentie op en mede dankzij die referentie kreeg ze haar huidige baan.
Alleen zag Fleur dat vlak na dat eerste gesprek nog niet bepaald aankomen.
De psychologie van de gekwetste manager: waarom ontslag voelt als vreemdgaan
“Ik heb letterlijk een paar nachten wakker gelegen en speelde dat gesprek steeds opnieuw in mijn hoofd af. Op een gegeven moment begon het bijna een soort karikatuur te worden: ik die dacht dat ik een goednieuwsgesprek aan het voeren was en zij die reageerde alsof ik haar slecht nieuws kwam brengen.”
Hoe vaker ze dat gesprek terughaalde, hoe meer Fleur ook ging begrijpen waarom haar vertrek misschien zo onverwacht was gekomen.
“Dat heeft denk ik ook wel met mij te maken. Ik ben altijd superenthousiast over mijn werk en over nieuwe projecten en dat blijf ik tot mijn allerlaatste dag. Een paar dagen voordat ik aankondigde dat ik een nieuwe baan had, had ik nog een gesprek met haar over een nieuw project dat eraan zat te komen. Ik had allemaal ideeën aangedragen over hoe we dat konden aanpakken.”
“Op zo’n moment zit ik echt in dat gesprek en vergeet ik helemaal dat ik dat project misschien zelf helemaal niet meer ga doen. En mijn nieuwe baan was op dat moment ook nog niet helemaal rond. Voor mij voelde het dus helemaal niet alsof ik daar al met één been buiten stond, terwijl zij waarschijnlijk dacht: hoe kun je twee dagen geleden nog zó enthousiast zijn en nu ineens vertellen dat je weggaat?”
Fleur besloot een paar dagen later opnieuw met haar leidinggevende te gaan zitten. Ze wilde niet drie maanden blijven rondlopen met het gevoel dat zeven goede jaren in één gesprek waren omgeslagen.
“Ik heb gezegd dat ik me echt heel rot had gevoeld en dat ik er wakker van had gelegen. En ik heb ook uitgelegd dat mijn enthousiasme over dat project gewoon echt was. Zo ben ik. Ik blijf me ergens volledig voor inzetten tot het moment dat ik daadwerkelijk weg ben.”
Dat tweede gesprek maakte veel goed. Fleur mocht haar projecten afronden, haar leidinggevende kwam naar haar afscheid en de relatie herstelde.
Bij Ester kwam dat herstel er niet. Daar bleef vooral de omslag hangen: van iemand met wie ze jarenlang heel goed kon opschieten naar iemand die haar ruim een maand nauwelijks nog aankeek.
“Ik kan er nog steeds met mijn hoofd niet bij dat een leidinggevende zo uit zijn professionele rol kan vallen. Dat iemand met wie je jarenlang zo goed hebt samengewerkt je ineens behandelt alsof je hem persoonlijk iets hebt aangedaan.”
Misschien is dat ook wat dit soort vertrekken zo ongemakkelijk maakt. Je zegt officieel je baan op. Alleen blijkt er soms veel meer aan zo’n werkrelatie vast te zitten dan een functie, een salarisstrook en een opzegtermijn.
Fleur kreeg haar goede afscheid uiteindelijk alsnog. Ester niet.
Voor allebei was de baan opgezegd. De relatie bleek een ander verhaal.
En jij?
Heb jij iets meegemaakt dat hierbij past? Deel je verhaal anoniem met de redactie.
Om privacyredenen zijn namen en herkenbare details aangepast.
