Nelly vroeg drie weken zomervakantie aan. Op het rooster stonden haar collega’s in juli vrij en werkte zij opnieuw door.
Dit verhaal is gebaseerd op een echte lezersinzending. Namen en herkenbare details zijn aangepast.
Mijn naam stond gewoon bij de diensten
Toen het vakantierooster in de personeelsruimte hing, zocht ik meteen naar week 29, 30 en 31. Ik werk in de zorg en we geven onze voorkeuren maanden van tevoren door. Vorig jaar vond ik september prima. Ik wilde thuis schilderen en had nog niets geboekt. Dit jaar wilde ik juist midden in de zomer weg. Ik had zin in warm weer, volle terrassen en zo’n toeristenstadje dat ’s avonds nog leeft.
Mijn naam stond alle drie de weken bij de diensten. Twee collega’s met schoolgaande kinderen waren vrij. Ik voelde de teleurstelling meteen in mijn buik. Niet alleen omdat mijn plan niet doorging, maar omdat dit inmiddels het vaste systeem leek: ouders vroegen de schoolvakantie, ik paste me aan.
Jij hebt toch geen kinderen
Ik liep naar mijn leidinggevende en vroeg waarom mijn aanvraag opnieuw niet was gehonoreerd. Hij zei dat het rooster anders niet rondkwam. Daarna kwam de zin die ik al vaker had gehoord: ‘Jij hebt toch geen kinderen, dus zo heeft iedereen een mooie vakantie.’ Voor mij klonk dat alsof ik niet bij iedereen hoorde.
Ik begrijp heel goed waarom ouders in de schoolvakantie weg willen. Buiten die weken mogen hun kinderen meestal niet zomaar mee. Mijn vrije tijd is alleen niet minder belangrijk omdat er niemand thuis een rapport krijgt. Ik had mijn verzoek op tijd gedaan en wilde dat het ten minste serieus werd afgewogen.
Laat de populaire weken rouleren
Ik durfde niet te eisen dat het hele rooster opnieuw moest. We moeten de zomer samen draaien en ik wilde mijn collega’s niet tegenover me krijgen. Ik heb wel gevraagd om een gesprek met de planner en onze teamleider. Mijn voorstel is simpel: laat de populaire weken rouleren en leg vooraf uit welke criteria gelden. Dan weet iedereen waar ze aan toe is.
Mijn vakantie staat nu in september. Ik ga en ik ga er waarschijnlijk ook van genieten. Toch wil ik volgend jaar niet opnieuw horen dat kinderloos hetzelfde betekent als altijd beschikbaar. Dat gesprek vind ik spannend, juist omdat ik met dit team verder moet. Daarom wil ik het voeren voordat de volgende zomerplanning alweer half vaststaat.
Zo zit het
Collega’s met schoolgaande kinderen hebben geen wettelijk recht op de beste vakantieweken. Een werkgever mag hun onder bepaalde voorwaarden wel voorrang geven, vooral wanneer dit duidelijk is vastgelegd in een cao of bedrijfsregeling.
Die voorrang mag er alleen niet vanzelfsprekend toe leiden dat jij zonder kinderen jaar na jaar geen enkele kans krijgt om in juli of een andere populaire periode op vakantie te gaan. Een transparante verdeling waarbij wordt gerouleerd en rekening wordt gehouden met alle collega’s is meestal een stuk eerlijker – en voorkomt dat de zomervakantie ieder jaar opnieuw voor gedoe zorgt.
En jij?
Vind jij dat collega’s met schoolgaande kinderen voorrang mogen krijgen in juli en augustus?
Om privacyredenen zijn namen en herkenbare details aangepast.
